Elke bontwinkel zou moeten beseffen dat hij rekening moet houden met de publieke opinie. Wie dit niet doet is gedoemd te falen. De Belgische vrouw is niet geïnteresseerd in het dragen van zeehondenbont. Maar ondanks het feit dat er al meer dan 25 jaar geen zeehondenbont in België verkocht wordt, pakken dierenrechtenorganisaties nog steeds regelmatig uit met gruwelijk ogende beelden van de jacht op zeehonden in een deel van Canada. In november 2003 heeft Gaia nog beweerd dat er in België zeehondenbont verkocht wordt. Gevraagd door de makers van het VTM programma ‘Recht van Antwoord’ om hun journalisten naar een winkel te brengen waar dit het geval zou zijn, moest Gaia elk concreet voorbeeld schuldig blijven.

Een verbod in de handel in zeehondenbont zou niets veranderen aan de reële situatie in België, maar kan om die reden ook geen schade berokkenen aan de bontsector. Hierbij moet men evenwel een randbeschouwing in overweging nemen: waarom zou men Inuïts (eskimo’s) verbieden zeehondenvellen die ontstaan als afval van hun overlevingsjacht, dus van hun traditionele vleesconsumptie, te exporteren naar België? Deze vleesconsumptie is in het Hoge Noorden de normaalste zaak ter wereld en heeft niets te maken met gruwelijke beelden of toestanden. Is het niet erg arrogant om tegen die volkeren te stellen dat ze, nota bene met hun slachtafval, niet mogen participeren in de wereldhandel?

"Wat ik er zelf eigenlijk van vind heeft men mij gevraagd deze week. Ik heb eerlijk gezegd al nachtmerries gehad van de gruwelijke beelden van de jacht op zeehonden. Van mij mag dit onmiddellijk stoppen."

Phaedra Hoste