Konijn wordt vooral gekweekt voor zijn vlees. Het bont is een bijproduct. Het is economisch niet rendabel konijnen speciaal voor hun pels te kweken. De enige uitzondering hierop is het Rex konijn (castor rex), dat in eerste instantie gekweekt wordt voor het bont, en waarbij het vlees pas een secundair product is. Dat is een gespecialiseerd artikel dat veel duurder is dan gewoon konijnenbont, onder meer omdat de kweekperiode veel langer duurt, aangezien de kweker moet wachten tot de dikke wintervacht er is. Om u een idee te geven van de verhouding: één en hetzelfde model maken in rex konijn in plaats van in “vleeskonijn” doet de prijs er van stijgen met meer dan 70%! Hoe dan ook, het vlees van de Rex konijnen wordt even goed opgegeten.

Konijn wordt in vele landen gekweekt. De voornaamste Europese producenten zijn Frankrijk en Spanje. En in Latijns Amerika en Cuba worden er talrijke konijnen gekweekt. Ook in een aantal arme landen kweken mensen in landelijke gebieden konijn als bron van vlees.

Frankrijk en Spanje brengen jaarlijks respectievelijk 50 miljoen en tussen de 30 en 40 miljoen konijnenvellen op de markt. De overgrote meerderheid hiervan is een bijproduct van vleesverbruik. Denemarken heeft een kleine productie Rex konijnen speciaal voor het bont ervan (circa 8.000 huiden per jaar). Ook Frankrijk en Spanje produceren een beetje Rex konijn (Frankrijk circa 50.000 per jaar, dus 0,1% van het Franse konijnenbont).

Conclusie: alle konijnenbont, behalve rex konijn, is een bijproduct van het vleesverbruik. Het rex konijn vertegenwoordigt minder dan 0,1% van alle konijnenbont en wordt afzonderlijk als dusdanig gelabeld in de bontsector, aangezien dit type een meerprijs waard is.

999 op de 1.000 stuks in konijnenbont zijn m.a.w. een bijproduct van het vleesverbruik

"Wie beweert dat dit niet zo is, is ofwel slecht geïnformeerd, ofwel aan het liegen, ofwel heel erg dwaas. Aan u de keuze."

Phaedra Hoste